SHAHROKH KHAN___KING BOLLYWOOD " شاهرخ خان __سلطان بالیوود ||سخن مدیر

SHAHROKH KHAN___KING BOLLYWOOD " شاهرخ خان __سلطان بالیوود|| گالری عکس از شاهرخ خان

 

 

 

 

 

مادر من در حيدر آباد متولد و بزرگ شده بود . او زني زيبا و قدرتمند بود . درست مثل وحيده رحمان بود .  پدرم هم بي اندازه خوش تيپ بود . من فكر نمي كنم خوش قيافه باشم  اما آن ها يك زوج بسيار زيبا و برازنده بودند . اولين  ملاقات اتفاقي آنها در شرايط عجيبي صورت گرفته بود . مادرم در يك تصادف اتومبيل صدمه ديده بود و به خون نياز داشت ، پدرم خيلي اتفاقي به بيمارستان آمده بود تا خون خود را اهدا كند . در همين مدت كمك پدرم باعث نجات مادرم شد و آن ها عاشق هم شدند . اگرچه پدرم حدود يازده سال از مادرم بزرگتر بود اما خانواده مادرم كه نجات خود را مديون او مي ديدند اين مساله را ناديده گرفتند .
والدينم بين من و شهناز خواهرم هيچ فرقي نمي گذاشتند اگرچه احساس مي كردم كه شهناز به پدر و مادرم نزديكتر بود چون به هر حال شش سال از من بزرگتر  و بچه اول  بود . من درست زماني متولد شدم كه وضع مالي والدينم چندان خوب نبود اما به ياد ندارم در ان زمان با هيچ شرايط سختي روبرو شوم . پدرم يك سر مهندس بود  و مادرم در يك دفتر درجه يك قضايي مددكار اجتماعي بود . او در آكسفورد تحصيل كرده بود و جزء اولين و معدود زنان مسلمان هندي بود كه تا اين حد به موفقيت رسيده بود  پيشرفت كرده بود
او براي دوره ي طولاني دستيار قاضي بود و به بزهكاري نوجوانان رسيدگي مي كرد .
من بچه لجبازي نبودم اما وقتي چيزي را مي خواستم به بدترين وضعي بايد آنرا بدست مي آوردم .
Ram Leela 
  را به نمايش مي گذاشتم (؟) و آن را مثل يك ميمون بازي مي كردم . داستان هاي كوتاه مي نوشتم ... ،ا
  . يادم هست يك بار يكي از عمه هايم رژ لب صورتي وحشتناكي زده بود و من يك شعر بي مزه در توصيف رژلبش گفتم . فكر كنم توي دلش خوشش آمده بود ولی بروز نمي داد
پدر و مادرم اجازه مي دادند هر كاري كه دوست دارم انجام دهم ، تنها چيزي كه از من مي خواستند اين بود كه در درسهايم  خوب كار كنم ... كه من مي كردم .هيچ محدوديت ( قيد و بندي ) براي من وجود نداشت . مي توانستم هر وقت بخواهم بخوابم ، هر وقت بخواهم بيرون بروم . اگر مثلا با مشت دندان هاي بچه اي را خرد مي كردم ، پدرم من را وادار مي كرد كه خودم با پدر بچه روبرو شوم و مشكلم را حل كنم
( بعد ها ) متوجه شدم كه والدين مقتدر يا زورگو نداشتم آنها  با بچه هايشان  دوستانه رفتار مي كردند

مادرم در هر كاري پيش قدم بود . به ياد دارم وقتي پدرم بيمار بود و هشت ماه بود كه سرطان داشت ، ما هرچه داشتيم از دست داديم . يك تزريق به پدرم  حدود پنج هزار روپيه هزينه بر مي داشت و ما ظرف  ده روز بايد حدود بيست و سه تزريق ترتيب مي داديم   . اين موضوع هزينه ي بالايي داشت و  كار  ما در حال ورشكستگي بود . آن زمان مادرم شبانه روز كار كرد ، بايد هر طور شده پول بدست مي آورد . او به معناي واقعي نگران و مراقب  پدرم بود .
پس از مرگ پدرم ؛ مادرم كار او را از نابودي  نجات داد و آنرا ماهرانه اداره كرد . من پركاري ام  را از او به ارث برده ام .
او هرگز به هيچ چيز نه نگفت . مثل وقتي كه من به كالج رفتم  ، به او گفتم كه يك ماشين مي خواهم و روز بعد بيرون خانه يك ماشين پارك شده) بود . او هرگز مرا مجبور به انجام هيچ كاري نكرد . حتي تا آن روزي كه سرانجام مرد ، هرگز مرا مجبور نكرد وظايف شركت بزرگي كه داشتيم را به عهده بگيرم . وقتي به او گفتم كه مي خواهم بازي كنم و به صنعت فيلم بپيوندم او من را متوقف نكرد. من مي خواستم مهارت هاي خودم را در فيلمسازي تثبيت كنم . خيلي خوب بودم .  اما  بايد پذيرش ( اجازه ورود ) به
  NSD
را مي گرفتم . خودم نمي خواستم اين كار را انجام دهم اما مادرم به من گفت " فقط بايد پذيرش بگيري " . در نتيجه در امتحان ورودي شركت كردم و قبول شدم .
يادم مي آيد سابقا در هندي خيلي بد بودم  . از ده نمره ، صفر مي گرفتم . و او به من مي گفت " اگر تمام ده نمره را بگيري خودم تو را براي يك فيلم خواهم برد . " و از آن تاريخ تا به امروز هميشه در هندي در بالاترين سطح بوده ام . يادم هست اولين فيلمي كه او مرا براي تماشا برد " ديو آناند جوشيلا " بود . بازيگران مورد علاقه ي او  " بيشواجيت " و " جوي موكرجي " بودند .
فكر مي كنم شوخ طبعي ام را از پدرم به ارث برده ام كه براي خانم ها احترام زيادي قائل بود . يادم مي آيد يك بار رفتم و صندوق پست يك نفر را خرد كردم  و صاحب آن كه يك زن جنوب هندي بود آمد و به پدرم شكايت كرد كه :" پسر شما براي دختر من مزاحمت ايجاد كرده "  . پدرم نگاهي به او كرد و گفت " اگر او به زيبايي شماست و من هم به جواني پسرم بودم احتمالا همين كار را مي كردم . "  آن زن شروع به خنديدن كرد .
پدرم آنرا  حرفش را  به زيبايي و در كمال متانت زد . او براي خانم ها احترام زيادي قائل بود چون يك خواهر بزرگتر و مادري داشت كه خيلي به آنها نزديك بود . او به من آموخت چطور با خانم ها مهربان باشم . وقتي پدرم مرد  ، من گريه نكردم  . فكر مي كردم او قهرمانانه مرد  . من يكي ازتشييع كنندگان بودم و حس مي كردم يك مرد بزرگ شده بودم . اما با وجود اينكه در حقيقت او مرا براي مرگش آماده كرده بود احساس كردم گول خورده ام  .... و مرگ مادرم من را به اين باور رساند كه هيچ چيز ابدي نيست .  ديگر  آرزو كردن چيزي را در خود كشتم خيلي گريه كردم . بيش از اين هيچ چيز من را در شوك فرو نبرد .
دردناك ترين لحظه زندگيم زماني بود كه مادرم در آغوش من مرد . او داشت خوب مي شد اما ناگهان مرد . درست مثل پدرم . خون بدنش عفوني شده بود . خيلي دردناك بود .
اولين باري كه من رو به خدا كردم و دعا كردم زماني بود كه او در حال مرگ افتاده بود . من هرگز  تا آن روز  نماز نخوانده بودم .
خانواده ي ما اينطور بودند . يك خانواده ي مسلمان كه هرگز تو را مجبور به نماز خواندن نمي كردند و آن اولين با ر بود كه من واقعا دعا كردم ولي او همان موقع مرد .
من ارزش هاي بنيادي را از او آموختم . چيزهاي زيادي از مادرم ياد گرفتم . مثل اينكه هرگز درآمد شما را قطع نكنم ( نان كسي را آجر نكنم ) بلكه بايد در آمد شما را افزايش بدهم . براي همين آدم ولخرجي هستم . هرگز صاحب چيزي نشده ام يا چيزي را نخواسته ام كه احساس بدي درباره اش داشته باشم . در زبان اردو به اين " مانوسيات " گفته مي شود . مثل اين است كه شما از كسي پول بخواهيد و او بگويد :
"nahin yaar , kal de dunga"  

به همين علت هنوز به پول هاي مادرم دست نزده ام . چون مي دانم او آن را از آن شيوه ها  نمي خواست . فقط وقتي مي خواستم به بمبئي بيايم يك دستگاه تلويزيون به من داد . دارايي ام ، كارم ، ماشين هايم ، همه ي چيزهايي كه الان دارم در دهلي هستند .  من هرگز چيزي برنداشتم چون اگر او آنجا نبود كه آن ها را به من بدهد ، آن ها را نمي خواستم . و او خوشحال بود كه من آنها را برنداشتم و در عوض چيزهايي گرفتم كه تماما مال خودم بود .
او همينطور به من آموخت كه به كسي صدمه نزنم . همانطور كه گفتم اگر عصباني مي شد به مردم سيلي هم ميزد ولي همزمان آنها را دوست داشت . نه او و نه پدرم هيچ گاه من را كتك نزدند . آنها آدم هاي خيلي مهرباني بودند .
مادرم مثل يك دوست واقعي رفتار مي كرد . وقتي به او گفتم مي خواهم با گوري ازدواج كنم ، هيچ سوالي نكرد كه آيا او مسلمان است يا اهل چين است ؟
مادرم با بيان واقعا شيريني به من آموخت كه چطور عمل كنم .
اما چيزي كه خيلي مهم است اينكه او فلسفه كنوني زندگي ام را به من داد . او به من آموخت هيچ چيز ابدي نيست ، از جمله خودش .  پس از آنچه در همين لحظه داري لذت ببر چون ممكن است روز بعد آن را از دست بدهي . همه چيز موقتي است . براي همين است كه من  هيچ چيز را مقصر نمي دانم
شايد اينطور گفتن خيلي مرد سالارانه است اما اين ( به نظرم ) كاملا منطقي است كه اگر او توانست از من جدا شود پس هر چيز ديگر هم مي تواند . 
اگر من مي توانم نبود او را به دست فراموشي بسپارم پس مي توانم روياي ستاره شدن ، پول و هر چيز ديگري را هم رها كنم و از ياد ببرم  .  و بديهي ترين چيز اين است كه شما هرچقدر هم اهل مبارزه و ستيز باشيد ، خواهيد مرد .
مردم مي گويند كه تنها علاج زندگي مرگ است . شايد اين در آن لحظه باشد اما به عبارت ديگر  وقتي تمام افكار نگران كننده ذهن شما را ترك كنند ، خواهيد مرد . من فكر مي كردم مادرم خيلي نگراني دارد ، بنابراين نمي تواند بميرد . يادم هست  التماس مي كردم  و مي گفتم  : " نرو ، خواهش مي كنم نرو."ا
من هنوز ايمان دارم كه او همينجاست و من را نگاه مي كند . ا
از طرف ديگر  حس مي كنم با رفتن او  تمام داشته هايم را از دست دادم . او پل ارتباطي من با خداست چون چيز ديگري در اين دنيا نيست كه بخواهم و بدست نياورم .  هيچوقت  براي خودم  از خدا هيچ چيز نخواسته ام  چون او اين كار را دوست نداشت . اما هروقت براي يك آدم فقير و بدبخت يا غمگين دعا مي كنم فقط به مادرم مي گويم و مطمئن هستم كه او كاري مي كند چون اغلب اوقات بعضي چيزها به  خوبي حل مي شود .
هروقت خيل خوشحالم گريه مي كنم  چون نمي توانم شادي ام را با او قسمت كنم .
خواهرم شهناز خيلي ساده و شيرين است . در عين حال خيلي لوس و نازنازي  با آمده است .  با اين وجود  خيلي دوستش دارم . هرچه باشد او بزرگترين فرزند خانه بود و زير سايه ي او بزرگ شدم .  من با ديده احترام به او نگاه مي كنم .
شهناز در حال حاضر خيلي ساكت و آرام است ، بعد از فوت پدر و مادرم اين طور شد و با من ماند .
او يك دختر تحصيلكرده است ، دوره هاي مديريت را گذرانده و سابقا به عنوان مدير براي شركت يادمان ايندرا گاندي  كار مي كرد .  همينطور فوق ليسانساش را در روانشناسي گرفته است . مرگ پدر و مادرمان بي اندازه روي او تاثير گذاشت . من جوان تر بودم و بنابراين فكر مي كنم زود تر از حالت مرگ پدرم بيرون آمدم . به هر حال او نبود پدرمان و مرگ مادرمان را پذيرفت و بخاطر آن دوران سختي را گذراند .
او تنها رشته ي ارتباطي ام با والدين ام است . من پدر و مادرم را در وجود او مي بينم . هميشه به او مي گويم :" تو عين  مامان هستي ! " حتي وقتي كه آماده ي خشم است .
مادرم هنوز با من است ، هميشه به من مي آموخت كه بايد كار كنم ، او مي گفت : " اين به تو كمك مي كند كه به چيزهايي كه مي خواهي برسي " ، من آنرا  باز آموختم  . گرچه خواهرم پيش از اين كه بتواند اين درس ارزشمند را فرابگيرد ، مادرمان درگذشت .
حالا او تبديل به يك آدم آرام و خاموش شده است . با اين حال  من هنوز به او احترام مي گذارم .
يكي از حسرت هاي من اين است كه مادرم هرگز واقعا كار من را به عنوان يك بازيگر نديد . او وقتي من اولين جايزه را بردم آن جا نبود . اما   نه ؛ اما حتما بايد آنرا ديده باشد .
دلم براي او خيلي تنگ شده . فكر مي كنم او يك ستاره است . هر وقت خيلي غمگين هستم فقط به بالكن مي روم و گريه مي كنم . و مي دانم او از جايي به من نگاه مي كند ، چون نمي توانستم آنچه هستم ، باشم مگر اينكه مورد دعاهاي خير او قرار گرفته باشم .

دوم نوامبر ۱۳۶۵ در مرکز پرستاری تالوار در دهلی نو٬ یه اتفاق خیلی معمولی افتاد. مثل خیلی از بقیه نوزادان تازه بدنیا اومده٬ من هم موقع تولد با مشکل بند ناف مواجه شدم٬ بند نافم دور گردنم پیچیده شده بود! پرستارها میگفتن لطف خدا و شانس خوبم بوده که زنده موندم. و این تنها چیزیه که پدر و مادرم درمورد تولدم بهم گفتن و من به خاطر دارم - ما در محله ی «راجیندِر ناگار» زندگی میکردیم. حتی دقیقا یادمه که شماره ی ساختمونمون اف-۴۴۲ بود. روزهای دبستانم دقیق یادمه٬ مدرسه مون درست کنار خونمون بود. بعد از اون تحصیلات متوسطه رو در دبیرستان کلمبیا شروع کردم که خیلی دبیرستان منظم و دقیق و یکی از مدرسه های رده بالای دهلی بود. روز اول مدرسه دقیقا یادمه که خانمی به اسم «بالا»با من مصاحبه کرد و ازم پرسید شغل پدرم چیه. اون زمان پدرم در کار حمل و نقل بود و مدام باماشین و کامیون و .... سروکار داشت. و منم اینقدر میدونستم که هرکسی با وسایل حمل و نقل سروکار داشته باشه٬‌راننده ست! و برای همین گفتم پدرم راننده ست! خانم بالا بهم گفت که دیمپلهای خیلی خوشگلی دارم و ازم خواست بوسش کنم. اون اولین بوس من بود! و البته بله.... منو در مدرسه پذیرش کردن!
برای رفتارمون و نمره های امتحانیمون بهمون ستاره های سیاه و طلایی میدادن. اگه ۵ ستاره ی سیاه میگرفتیم توسط خانم بالا تنبیه میشدیم! از اونجا که من بچه ی شیطونی بودم خیلی تنبیه شدم! دلم میخواست همچین تنبیهی الانم برام وجود داشت! وقتی الان به گذشته نگاه میکنم میبینم چیزی که اونموقع تنبیه به چشم میومد٬ خیلی هم مفید بود! در کل روزهای مدرسه م خیلی خوب بود. خیلی تنبیه میشدم و خیلی هم مجبورم میکردن کنار تخته سیاه بایستم. معلممون مجبورم میکرد شناکردن رو یاد بگیرم٬ اون منو به زور توی استخر مینداخت و انتظار داشت درحالیکه یه عالمه آب توی چشم و حلقم جمع شده٬‌دست و پا بزنم و خودمو نجات بدم. هنوزم شنا کردن و اون معلمم رو که اونجوری تنبیهم میکرد رو دوست ندارم!
اما در کنار همه ی اینا٬ همه ی معلمهامو دوست دارم. اونا همیشه با من مهربون بودن. به نظرم پایه ی خیلی از ریشه هیا زندگی انسان در همون سنین مدرسه شکل میگیره. و معتقدم بهترین دوران مدرسه رو داشتم چون بهترین معلمها رو داشتم. و از همینجا به همه شون.... روزتون بخیر خانم معلم. و ممنون خانم معلم!
رویدادها و حوادث مهم
یکی از مهمترین نقاط عطف زندگی من به این دلیل رخ داد که زبان هندیم خیلی بد بود. همیشه از ۱۰٬ ۲ یا ۳ میگرفتم و همیشه هم رد میشدم! یه روز مادرم بهم گفت اگه تو این درس نمره ی کامل بگیرم٬ منو برای دیدن یه فیلم به سینما میبره. قبل از اون هیچوقت به سینما نرفته بودم. برای همین تمام شب بیدار موندم و خرخونی کردم تا تونستم نمره ی کامل بگیرم. و مادرم منو برد سینما تا اولین فیلم عمرم رو در سینما ببینم....
این اتفاق دو پیامد داشت.... اول اینکه باعث شد به زبان هندی علاقمند شدم و بعد از اون همیشه نمره های خوب میگرفتم. و دوم اینکه اولین احساسهای خوب برای فیلمهای هندی در من روشن شد. تسلط به زبان هندی امروز هم بهم کمک میکنه که نقشهامو بهتر بازی کنم. نتیجه ی اخلاقی اینکه اگه مادرتون بهتون میگه خوب درس بخون٬ حرفشو گوش کنید!
یادم میاد روی لبه ی دیوار مینشستیم و برای دختربچه هایی که رد میشدن بوس میفرستادیم!‌ یه بار یکی از اون دخترها اومد و به پدرم شکایت کرد ولی پدرم مطمئن بود کار من نیست چون فکر میکرد خیلی بچه تر از این حرفا بودم! پدرم از اون دختر خواست صبر کنه و منو ببینه که چقدر کوچیکم تا بفهمه اشتباه کرده. ولی من بدون شلوار اومدم جلوی اون دختربچه و یه بوس هوایی براش فرستادم و به پدرم گفتم «این عزیز منه!!» بماند که پدرم چقدر خجالت کشید ... ولی اون اولین و آخرین دختری بود که بهش متلک انداختم!
مدرسه ی اس تی کلمبیا
درست یا غلط٬ راست یا چپ٬ مدرسه ی من بهترین مدرسه بود! اس تی کلمبیا یه مدرسه ی خیلی سخت گیر و منظم و دقیق بود که توسط برادران ایریش اداره میشد. کسی اجازه نداشت بجز یونیفرم لباس بپوشه یا موهاشو بلند کنه. بارها مجبور شدم موهامو جلوی بقیه بچه ها سر صف کوتاه کنم! آرایشگری که میاوردن از این آرایشگرهای کنار خیابون بود که حمام نرفته بود و دهانش بود میداد! و بودن زیر دستش واقعا عذاب آور بود! و همیشه هم قبل از اینکه کارشو شروع کنه میپرسید دلم میخواد مدل دارمندرا برام بزنه یا آمیتاب بچن! ... موهای من هیچوقت از چنین حمله هایی آسوده نشد٬‌و شاید همین رمز مدل موهای من باشه که وقتی بازیگر شدم همه میگفتن موهای خیلی بدی دارم!
من همیشه دانش آموز درس خونی بودم هرچند هیچوقت در طول سال درس نمیخوندم. شب قبل از امتحان رو نمیخوابیدم و درس میخوندم و موفق هم میشدم. و همین بهم فرصت رو میداد که در طول سال هرنوع شیطنتی که میخواستم در مدرسه بکنم.
در مدرسه...
در مدرسه فوتبال رو خیلی دوست داشتم. الکترونیک درس مورد علاقه م بود و همیشه هم بیشترین نمره رو در این درس میگرفتم. توی ریاضی خیلی ضعیف بودم و حتی هنوزم با اعدا مشکل دارم! تا حدی که امروزم وقتی کسی بهم شماره تلفنی رو میده باید چندین بار بپرسم و برام تکرار کنن تا بتونم روی کاغذ بنویسمش! حتی گاهی اوقات شماره تلفن اداره و خونه ی خودمو هم فراموش میکنم!‌ انگلیسی و کتابهای شکسپیر از درسهای دیگه ی مورد علاقه م بودن.
کالج هَنس راج٬ دهلی نو٬ تحصیل در رشته ی اقتصاد
بعد زا جایزه های زیادی که در دبیرستان گرفته بودم٬ مطمئن بودم در بهترین کالج دهلی پذیرفته میشم. ولی در رشته هایی که دوست داشتم مثل زبان انگلیسی نتونستم نمره ی خوبی بگیرم. و این همیشه یکی از رموز زندگی من باقی میمونه چون مطمئن بودم نمره ی درس انگلیسیم از همه ی درسهام بالاتر میشه! درواقع همکلاسیهام از جزوه های شکسپیر رو از من گرفتن و برای امتحان خوندن٬ نمره هاشون زا من بالاتر شد! و این یکی از بزرگترین درسهای زندگیمو بهم داد که هیچکس نمیتونه حتی در مورد بهترین کارهاشم مطمئن باشه. خیلی وقتها بهترین کار شما هم به اندازه ی کافی خوب نیست! و این چیزیه که حتی امروز هم باهاش زندگی میکنم... انسان نباید ناامید بشه بلکه باید تلاش کنه دفعه ی بعد بهتر باشه....
درهرحال در اون کالجی که میخواستم قبولم نکردن و حتی وقتی جایزه ها و مدارکم رو به مدیر کالج نشون دادم خیلی هم باهام بد برخورد کرد!‌ و اون درواقع اولین رویاروییم با دنیای واقعی بود... انسان در برابر یه محیط بزرگتر هیچی نیست.... بهترین دانش آموز بهترین دبیرستان دهلی٬ برای حضور در بهترین کالج دهلی خیلی خوب نبود! تصمیم گرفتم حالا که نمیتونم بهترین رو بدست بیارم٬ درعوص از امکاناتی که در اختیارم قرار میدن بهترین استفاده رو بکنم. در یک کالج پذیرش گرفتم که همین کالج هَنس راج بود. و همیشه سعی میکردم نمره هایی که میگیرم درحد بالاترین نمره های اون دانشگاهی باشه که دلم میخواست توش درس بخونم.
در کالج هم فوتبال٬ کریکت و هاکی رو ادامه دادم. درحالیکه دلم میخواست در ورزش جدی کار کنم ولی مشکل کمرم و درد زانوهای پام بهم اجازه نمیداد. و این زمانی بود که اولین سریالهای تلویزیونیم٬‌فاوجی و دیل دریا رو بازی کردم.
درسم رو برای فوق لیسانس رشته ی ارتباطات مرکز علمی جامیا میلیا اسلامیا ادامه دادم که درمورد فیلمسازی و روزنامه نگاری بود. سال اول رو خیلی خوب تموم کردم و خیلی هم در اون رشته موفق بودم چون همیشه عاشق ساختن فیلمهای تبلیغاتی بودم. باز هم مدیر کالج از اینکه بجز کالج کارهای متفرقه ی زیادی هم میکنم خوشش نیومد و یه روز بهم گفت چون غیبت زیاد داشتم نمیتونم در امتحانات پایان ترم شرکت کنم. حضورغیاب سرکلاس مساله ی بزرگی نبود چون من به جاش پروژه های اضافی به دانشگاه تحویل داده بودم. برای همین خیلی ناراحت شدم. مدیرمون فکر میکرد همه ی چیز طبق میلم پیش میره خواست تا یه کم هم با مشکلت دست و پنجه نرم کنم! و با اخراج کردنم از کالج خواست صورت دنیای واقعی رو بهم نشون بده...!‌ من هم تصمیم گرفتم زا اون کالج بیرون بیام و فیلمسازی رو درحد حرفه ای یاد بگیرم و فقط وقتی به اون کالج برگردم که ازم دعوت کنن بعنوان استاد مهمان براشون کلاس فیلمسازی بذارم! و البته هنوز هم دارم روی این موضوع کار میکنم....
این از روزهای دانشگاهم.... حداقل یاد گرفتم که اگه بخوام چیزی رو یاد بگیرم کتابهای مربوط به اون شاخه ها رو بگیرم و خودم اونا رو بخونم و سعی کنم بفهممشون. و از کسی نخوام که بهم یاد بدن! فقط اگه بعد از تلاش کردن بازهم نفهمیدم اونوقت کمک بگیرم. همینطور در تمام زمینه ها مطالعه کنم حتی رشته هایی که زیاد ازشون خوشم نمیاد. تحصیلات از نظر من یعنی اطلاع داشتن در تمام زمینه هایی که اطرافمون اتفاق میافته. همین.